इयत्ता २ चा मुलगा तीन आठवडे जवळजवळ गैरहजर. मी रागाने नोटीस काढण्यापेक्षा घरभेटीला निघालो. कळाले — आई मजूरकामाला, आजी आजारी, लहान भावाला तो सांभाळतो.

आम्ही आजीला काही दिवस शाळेत बरोबर बसण्याची सोय केली. मुलाला खेळात सामील केले. हळूहळू तो नियमित झाला. आज तो अक्षरे ओळखतो आणि हसत खेळतो.

ही कहाणी मी यासाठी लिहितो की गैरहजेरीमागे नेहमी “आळस” नसतो. कधी कुटुंबाचा भार असतो. शिक्षक म्हणून ऐकणे हीही शिकवण आहे.

 

  • वेळेची मर्यादा व अभ्यासक्रम पूर्णतेची धावपळ
  • साहित्य/इंटरनेट/वीज यांसारख्या स्थानिक अडचणी
  • काही पालकांचा संशय — “नवे प्रयोग म्हणजे अभ्यास कमी?”
  • नोंदी ठेवण्याची अतिरिक्त मेहनत

या अडचणी नाकारल्या नाहीत, तर छोट्या समाधानात सोडवल्या: आठवड्यातून ठराविक तास, आधीच तयार साहित्य, आणि पालक बैठकीत प्रात्यक्षिक.

तुम्ही उद्यापासून काय करू शकता?

  1. फक्त एक कल्पना निवडा — सगळे एकदम नको.
  2. दोन दिवस सराव करा व छोटी नोंद ठेवा.
  3. सहकाऱ्याला दाखवा — एकट्याने टिकत नाही.
  4. यश/अपयश येथे प्रतिक्रियांत लिहा.

शेवटी एक विनंती: हा लेख “वाचा आणि विसरा” असा नसावा. वर्गात उतरा. जिल्हा परिषद शाळांची ताकद शिक्षकांच्या देवाणघेवाणीत आहे.